1933-1940

In de jaren nadien toont Lierse zich een te duchten tegenstander voor de topploegen van het Belgisch voetbal. Men moet maar even de verschillende eindrangschikkingen van die jaren nakijken om te concluderen dat Lierse daarin steeds een vooraanstaande rol speelde, behalve dan in het seizoen 1938-1939 toen men negende eindigde.

In het seizoen 1939-1940 speelde Lierse echter weer sterk en was het zelfs een serieuze titelkandidaat, het werd echter tweede in de rangschikking na Beerschot. Iedereen vermoedde toen reeds dat het jaar daarop Lierse de titel zou veroveren. En dat zou ongetwijfeld ook zo uitgedraaid zijn indien het kampioenschap 1939-1940 normaal verlopen was. De oorlogsdreiging hing echter over ons land, vele jongeren werden onder de wapens geroepen. Daarom werd de competitie op provinciaal niveau gehouden. Als dan op 10 mei 1940 de oorlog uitbreekt staat Lierse aan de leiding in de provinciale afdeling met 31 punten, gevolgd door Berchem met 28 punten. Ook in de beker Leysen, dat toen het kampioenschap in eerste klasse verving, stond Lierse op kop met 14 punten voorsprong op Gent. Lierse werd beschouwd als de morele kampioen van die noodcompetities. Niemand zal echter betwisten dat er op dat ogenblik geen ploeg in het land was die dat team met Voorhoof en Van Craen met hun maats naar de kroon kon steken. Lierse zwaaide toen met de scepter in de voetbalwereld zoals slechts de groten onder de grootsten het hun eens hadden voorgedaan.

voorhoof1940.jpg

Daar men vreesde dat de competie en vooral de verplaatsingen in die oorlogstijd niet vlot zouden verlopen, werd er in september 1940 opnieuw gestart met officieuze competities op provinciaal niveau. Er kwam echter geen kink in de kabel en het officieus kampioenschap ging regelmatig zijn gang tot het einde. Dat einde bracht weer een (weliswaar officieuze) titel voor Lierse. In de provinciale competitie eindigde Lierse op de derde plaats na Beerschot en Antwerp. In de voorronde eindigden de Lierenaren toen tweede in hun reeks, waarna ze in de nationale eindronde tweemaal overtuigend wonnen van Olympic Charleroi 6-2 en 7-1. In de halve finale moest Lierse het opnemen tegen Beerschot op neutraal terrein, zij aanvaardden de wedstrijd te spelen op het 'Kiel'. Velen zullen zich deze homerische match nog herinneren. Scheidsrechter Theunen moest de teugels goed straks houden want de inzet was hoog voor beide teams. Beerschot leidde geruime tijd met 1-0 en trachtte die voorsprong kost wat kost te behouden. Het overwicht van Lierse stelde de verdediging van Beerschot voor problemen en vijf minuten voor tijd gebeurde het onvermijdelijke: de geel-zwarten maakten gelijk. Dan moesten de verlengingen gespeeld worden en in de 107' tekende Mens de winning-goal aan voor Lierse. White Star had inmiddels stadsgenoot Racing Brussel uitgeschakeld en de week daarop volgde de grote finale in het Dudenpark op het veld van Union St.Gillis tussen Lierse en White Star. Het supportersverbond van Lierse was er ondanks de oorlog in geslaagd speciale trams en treinen te laten inleggen en zo waren er duizenden Lierenaars, gewapend met geel-zwarte vlaggen, naar Brussel getogen om getuige te zijn van de ultieme match voor het kampioenschap. Zij werden niet teleurgesteld want Lierse won met 3-1 en behaalden aldus in feite hun tweede officieuze titel, waardoor ze nog maar eens hun meesterschap in die jaren bewezen. Spijtig genoeg werden enkele maanden later Frans Vervoort en internationale doelman Frans Christiaens gedood tijdens het bombardement op Antwerpen.

Bron: Het logboek van de Sportkring 1906-2000 / Peter Mariƫn, Jef Wuyts.

MY LIERSE

  • Sign in using Facebook

  • Logo Wadi Degla
  • Logo Coca Cola
  • Logo Joma
  • Logo Jupiler