Lierse heeft mentaal probleem

Ook na de trainerswissel wil het maar niet draaien bij Lierse. Los van de voetballende tekortkomingen wordt het hoe langer hoe meer duidelijk dat er ook tussen de oren iets fout zit. 'We vormen geen groep' en 'Er is te weinig vertrouwen' zijn geluiden die doorsijpelen vanuit de kleedkamer. Aimé Anthuenis wacht de helse taak.

'Een groep is nog geen ploeg', stelde ene Bucky Laplasse jaren geleden al vast in de populaire TV-reeks 'Het Eiland'. Die uitspraak is ook van toepassing op het huidige Lierse. Tegen Ronse hing het Lierse elftal alweer als los zand aan mekaar. Voor het eerst durfde iemand - Gunter Thiebaut - dat met zo veel woorden zeggen. Het leek een noodkreet.

Na Beveren hoorden we doelman Kujovic vertellen dat 'sommige spelers last hadden van de druk'. Eerder sprak kapitein Jurgen Cavens al van 'een gebrek aan vertrouwen'. Wij vonden dat toen vreemde uitspraken, zeker gezien het feit dat Lierse nog alle troeven in handen had (en heeft). Bovendien telt de kern genoeg voetballers die gewend zijn aan druk.

Stilaan beginnen we die uitspraken beter te begrijpen. Het Lierse bestuur heeft immers een 'monster' gecreëerd, met name de té grote kern. Die ruime selectie moest een troef worden in de titelstrijd, maar het omgekeerde is waar. In een (erg heterogene) kern van 31 man zijn er altijd veel ontevredenen en dat zet zich gaandeweg over op de algemene sfeer. De meeste spelers zijn op dit moment meer met zichzelf bezig dan met de ploeg, omdat weinigen zich optimaal in hun vel voelen. Neem de basiself van tegen Ronse er maar bij. Wie moest het voortouw nemen? Van Hemert en Vandooren zijn vrij nieuw in dit team, De Witte en De Graef bekleden bijna wekelijks een andere positie, Mensah en El-Gabas komen pas terug na een lange blessure, Wahed lijkt nog altijd de dood van zijn vader met zich mee te dragen, Matthys voelt zich al een heel seizoen niet lekker in het gehanteerde spelsysteem en ook Cavens zit in een dipje.

Alle hoop lijkt te rusten op de geblesseerde Radzinski. De Canadese spits moet niet alleen diepgang brengen, maar ook leiderschap. Probleem is dat we recent van verschillende Lierenaars hoorden dat men de soms nukkige houding van Radzinski beu is. Enkel als Aimé Anthuenis die plooien weet glad te strijken, zien we het nog goed komen met de promotieambities van Lierse.